Wyróżnia się obrzęk:

  • pozapalny – rozwija się kilka miesięcy a nawet lat po pierwotnie zdiagnozowanym lub niejednokrotnie przeoczonym zapaleniu skóry, zakażonych ranach, otarciach skóry, zakażonych ukąszeniach owadów;
  • pooperacyjny – rozwija się kilka miesięcy lub lat po zabiegach przeprowadzonych w okolicy węzłów pachwinowych lub pachowych, najczęściej połączonych z następową radioterapią;
  • pourazowy – rozwija się wcześnie po złamaniach kości zarówno otwartych jak i zamkniętych oraz urazach tkanek miękkich leczonych operacyjnie czy też zachowawczo (unieruchomienie zewnętrzne w postaci gipsu);
  • mieszany obrzęk chłonno-żylny – rozwija się jako powikłanie zastoju żylnego z następowym stwardnieniem skóry, tkanki podskórnej oraz owrzodzeniem o etiologii żylnej;
  • idiopatyczny – pojawia się w młodym wieku i obejmuje z reguły stopę i dystalną część łydki. Przez prawie cały okres trwania ma charakter obrzęku miękkiego, ciastowatego. Nie obserwuje się epizodów zapalenia skóry;
  • tłuszczowy – jego etiologia jest nieznana. Pojawia się u kobiet z nadwagą i może być związany z zaburzeniem   hormonalnym.   Z anatomicznego punktu widzenia dochodzi do gromadzenia się tkanki tłuszczowej w obrębie kończyn dolnych (poza stopą, grzbiet stopy pozostaje niezmieniony), bioder oraz brzucha. Skóra jest bolesna przy ucisku;
  • wrodzony – nie wynikający z zastoju płynu tkankowego i chłonki. Jest efektem defektu genetycznego. Wada polega na hipoplazji (niedorozwoju) naczyń limfatycznych kończyn dolnych. Występuje rzadko.